آنکه می رود فقط می رود ..
ولی آنکه می ماند درد می کشد ،
غصه می خورد ،
بغض می کند ،
اشک می ریزد و تمام این ها روحش را به آتش می کشد و
در انتظار بازگشت کسی که
هرگز باز نخواهد گشت آرام آرام خاکستر می شود ....
آری ، این است خاصیت عشق یک طرفه .....
"دیوار" متهم به ایجاد "فاصـ ــ ــ ــله" است . . .
ولی متهمان اصلی ، "دَستانِ دیوار سازِ" ماست !
دست هاي التماسم را فشرد
رفت واحساس مرا با خود نبرد
ياد تو هر شب صدايم مي كند
در حريم شب رهايم مي كند
تو سكوت مبهم آيينه اي
در غم ديرينه ، در آيينه اي
تو چه هستي؟ لطف بي پايان عشق
ياور شب هاي بي پايان عشق
من به پاي عشق تو فاني شدم
طرحي از اندوه و ويراني شدم
سردي رخسار زردم را ببين
اين گل پژمرده از غم را بچين
رفتنت موج نگاهم را به اندازه تمام تپش های کودکانه بی دلیل لرزاند هنوز ترک چشمانم به یاد خانه ی قدیمی پدر بزرگ چکه می کند خاطرم مانده وقتی که ز پیشم رفتی چشم من بدرقه گاهی پر از ماتم بود چشمک ستاره ی نگاه تو در نظرم شکلکی پر ابهام کودک پر هوسی دیگر بود...!!
برای نبودن که . . .
همیشه لازم نیست راه دوری رفته باشی
میتوانی همین جا
پشت تمـــام ِ بغضهایت ، گم شده باشی . . !
قدم به قدم دور می شوم ازتو
نفس به نفس نزدیک می شوی به من
من کوه صبری شدم و تو
پژواک دوستت دارم هایم ، انگار
.
.
.
رفتن همیشه به معنای نبودن نیست
گاهی باید رفت
تا
جاودانه ماند ..!!
هوایی را نفس می کشم
که تو . . .
لباسهایم زیر تابش خورشیدی
گرم می شوند
جان می گیرند
که تن پوش تو . . .
در کوچه پس کوچه های تنهایی ام
زیر بارانی قدم میزنم
خیس می شوم
که تو . . .
با قرص ماهی حرف میزنم
که شبها مهتابش
لطیف ترین رو انداز توست
.
.
.
زیر سقف مشترک
آسمان خدا
از آغاز می دانستم
برای من خواهی بود
خوشبخت تر از من دیدی
نشانم بده !!!
فرصت برای گریستن بر این روزگار بسیار است!
مشکی پوشیده اند بی تو همه ی واژه های شعر سپیدم . . . آخر چگونه در لاک خود بماند لاک پشت عاشق
نمی نویسم ….. چون می دانم هیچ گاه نوشته هایم را نمی خوانی حرف نمی زنم …. چون می دانم هیچ گاه حرف هایم را نمی فهمی نگاهت نمی کنم …… چون تو اصلاً نگاهم را نمی بینی صدایت نمی زنم ….. زیرا اشک های من برای تو بی فایده است فقط می خندم …… چون تو در هر صورت می گویی من دیوانه ام.
به آنجا رسیده ام که می دانم...
دنیا مال خودش نیست...
و من مال خودم نیستم...
من زندگیم را...
برای کس دیگری زندگی کردم...
که نمی دانم کیست!!
دیشب را تا صبح بدنبالت گشتم
لابه لای تمام خاطرات گذشته...
تمام خوبهایم را ورق زدم...
لحظه به لحظه اش را...
رد پایت همه جا جاریست...
اما...
دوباره تکرار داستان همیشگی
نبود تو و انتظار من...!!!
امروز را هم دوباره دنبالت می گردم......
مثل همه روزهای نبودت!!!
امروز هم سراغت را از تمام برگ ها می گیرم...!
شاید برگی را از قلم انداخته باشم!
هیچ کس اینجا گم نمی شود
آدم ها به همان خونسردی که آمده اند
چمدانشان را می بندند
و ناپدید می شوند
یکی درمه
یکی در غبار
یکی در باران
یکی در باد
و بی رحم ترینشان در برف
آنچه به جا می ماند
رد پایی است
و خاطره ای که هر از گاه پس میزند
مثل نسیم سحر
پرده های اتاقت را....!!
میان "ماندن و نماندن"
...
فاصله تنها یک حرف ساده بود
از قول من به باران بی امان بگو :
دل اگر دل باشد
آب از آسیاب علاقه اش نمی افتد ...!!!
من میروم سر خط
تو اما بمان همین جا
قبل از این نقطه
تو یک پایان بندی خوب برای این سطر هستی
من میروم سر خط
شاید در سطر بعد
واژه ای بتواند "تـــــو" را برایم فراموش
کند...!!!
